Wegwijzers
Wandelen doe ik graag, de wegwijzers volgend op mijn pad. Soms bestaan deze stille helpers uit woorden en soms uit symbolen. Ik vertrouw erop dat die mij leiden richting mijn doel; of dat nu de uitgang is, een afslag, dat terras of mooie uitzicht. Ook op onze innerlijke reizen vinden we aanwijzingen die ons helpen antwoorden te vinden op situaties en levensvragen. Wat zijn wegwijzers op onze innerlijke weg?
Uit de bonen
Het is najaar en de boom voor het huis kleurt geel en daarmee worden de roodbruin gekleurde bonen goed zichtbaar. Ze staan op het punt te vallen om ruimte te maken voor nieuwe bonen die in het komende voorjaar zich weer laten zien. Boontjes hebben mensen geïnspireerd tot allerlei gezegden zoals ‘boontje komt om zijn loontje’, ‘meedoen voor spek en bonen’ en ‘in de bonen zijn’. Het ‘in de bonen zijn’ zie ik in mijn praktijk. Iemand ervaart het leven dan als warrig en chaotisch. Het verlangen is om weer uit de bonen komen en opnieuw overzicht en houvast ervaren.
Veerkracht
Al jaren verzamel ik veren. Prachtig vind ik ze. Zo zwart als die van de kraai of zo klein, wit en donzig van een onbekende passant. Zo groot en blauwgrijs van de Antwerpse duif of stevig en wit van een Schotse brutale meeuw. Iedere veer voelt kwetsbaar en krachtig tegelijk. Veren zijn voor mij een symbool voor menselijke veerkracht. Een onderwerp wat in mijn therapiepraktijk regelmatig wordt besproken en innerlijk wordt verkend. Wat is voor mij veerkracht?
De spiegel barstte
De Engelse schrijfster Agatha Christie (1890-1976) publiceerde in 1962 het boek ‘De spiegel barstte'. In dit boek kijkt de hoofdrolspeelster in de spiegel en ziet daar iets in reflecteren dat het beeld doet barsten. Iemand uit het verleden doemt op, en haar verborgen en nooit aandacht gegeven woede komt naar boven met alle gevolgen van dien. Naast gewoon een spannende detective kan het verhaal ook dienen als symboliek voor de werking van onprettige ervaringen en emoties die wij wegstoppen in ons onbewuste.
Thanatos uit de schaduw
Uit onderzoek blijkt dat praten over de dood nog steeds lastig is, en dat sterven de ander overkomt maar niet jezelf. Aandacht voor de eigen sterfelijkheid hebben we verdrongen. Volgens de Jungiaanse Analytische Therapie leidt verdringing tot psychische disbalans met allerlei effecten op de gezondheid. Hoe raakte de aandacht voor sterfelijkheid buiten beeld, en hoezo is het belangrijk daar wel weer het licht op te zetten?